Copy of MICHEL

 In Port Moresby, Papua Nieuw Guinea tijdens het Pausbezoek in 1995

In Port Moresby, Papua Nieuw Guinea tijdens het Pausbezoek in 1995

Ik was vijftien en een lastig en rusteloos jochie. Zes jaar eerder was mijn vader overleden en ik was inmiddels drie keer van school gewisseld. Ik had niet veel vriendjes en thuis was het ook lang niet altijd even leuk. Op een dag ontdekte ik mijn opa’s antieke ‘Meopta’ vergroter onder een stofhoes op zolder. Voor de millenials en jonger, dit is een apparaat dat licht projecteert door een filmnegatief op lichtgevoelig fotopapier. Voordat er digitale fotocamera’s bestonden werden zo foto’s geproduceerd.

 Ik als blije baby met mijn moeder en vader in actie met zijn Leica uit 1932. Hij heeft deze foto zelf afgedrukt. 1961.

Ik als blije baby met mijn moeder en vader in actie met zijn Leica uit 1932. Hij heeft deze foto zelf afgedrukt. 1961.

Mijn vader was toen ik heel klein was enthousiast hobbyfotograaf en brouwde zijn eigen chemicalien. Ik weet dat nog en herkende meteen de scherpe dampen van de vloeistoffen toen ik er zelf ook mee begon. Met de hulp van een klasgenoot was ik al snel nachten achtereen aan het foto’s afdrukken. Zo af en toe viel er een bak uit mijn handen, in het holst van de nacht, en dan stonk het hele huis weken naar ‘fixeer’. De scherpe azijnlucht die in het tapijt verdween.. Mijn moeder was minder blij met mijn nieuwe hobby maar zag het door de vingers. Ik had iets gevonden dat me plezier en voldoening gaf.

Ontwikkelen van films en afdrukken van foto’s is magie. Ik kon gewoon niet stoppen. Het rode licht in de donkere kamer en de langzaam tevoorschijn komende objecten en mensen die ik eerder die dag had gefotografeerd. Onvermoeibaar was ik.

Niemand was veilig voor mijn onverwoestbare Oost-Duitse Praktica. Ik had opeens een doel in mijn leven, waar ik ook heen ging. Er zat al een handelaartje in me. Ik verkocht zwartwit foto’s voor 20 cent. Dat dekte mijn kosten in elk geval. Dankzij mijn nieuwe verslaving heb ik een aardig archief met mensen uit mijn vroege leven.

Het lukte me om de middelbare school af te maken. Tot ieders verbazing daarna ook een rechtenstudie volbracht. Een wonder eigenlijk omdat ik liever aan het windsurfen en fotograferen was. In mijn laatste jaar van mijn studie was ik skigids in de Italiaanse Alpen. Daar ontmoette ik een Australische fotojournaliste. Ik ging op haar zonnebrilbril zitten en ze was ‘not amused’. We werden evenwel toch vrienden.

Zij geloofde in mij en zag dat ik wel iets van talent had. Toen zij een baan in India kreeg twijfelde ik geen moment en ben ik met één camera en twee lenzen voor een half jaar afgereisd naar New Delhi. Voor haar mocht ik wat persdingetjes fotograferen en heb een de uithoeken van dat machtige continent bezocht. Vervolgens heb ik vier jaar als fotojournalist voor Agence France-Presse bijna heel Azie afgereisd en daarna een aardig draaiende fotostudio opgericht in Hong Kong.

Ik woon nu bijna 20 jaar in Wassenaar samen met Marjon in bij onze drie katten. Zij tolereren ons meestal wel. Mijn vrije tijd is nog steeds veel sporten, met name windsurfen.

surf.jpg

Plezier, vertrouwen, nieuwe dingen proberen en een langere termijn samenwerking zijn de belangrijkste dingen die ik zoek in een band met de klant. Portretwerk doe ik het liefste, daar begon het ook allemaal mee, toen ik 15 was.

En de magie is met digitaal nooit verdwenen. Het is en blijft spannend te zien wat ik heb gemaakt als ik thuis kom.


When I was fifteen I was a restless and obnoxious kid. Six years earlier my dad passed away and I switched schools three times. I didn't have many friends. One day I discovered my grandfather's dusty Meopta enlarger. For millennials and younger: this is a contraption that beams light through a negative onto sensitive photo paper. My father used to brew his own photo developing chemicals and enjoyed photography and printing.

With the help of a friend I figured out how to process black and white film and how to print. The smell of the fix stenched our home for weeks after dropping a tray of fix in the middle of the night on the carpet of my room. My mom was not amused, but happy I found something that gave me real pleasure and fulfilment. Developing prints is magic. I just couldn't stop. Nights on end. The red safety light in the darkroom and the slowly emerging objects and people that I photographed earlier that day. Nobody was safe for my East German Praktica camera.  I had a purpose, wherever I went. Thanks to my addiction I have a fairly decent archive of people in my early life. 

I managed to finish high school and even got a law degree. It took me forever because I was much more into windsurfing and photography than anything else. A miracle happened when I met an Australian news photographer. She has been my true inspiration and support to pick up photography professionally. I lived and traveled for about ten years in Asia. The first four as a photojournalist for Agence France-Presse and the latter half as a owner of a busy commercial photography studio in Hong Kong. 

MichelPorro.jpg

I now live in The Netherlands with my partner of over 17 years and we are tolerated by our three cats. I work with clients who appreciate something else. I don't so much give you what you want but more what you need. I believe that's better. Fun, trust and trying new things are my go to experiences. If you feel the same way, let's hook up.